تاريخ اولجايتو ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٣

ذكر سبب وحشت و موجب عداوتى و مناقشتى كه ميان ايسنبوقا و اروق جغتاى با قان عادل و سلطان حاصل شد

بيت

زهره راجع محترق در جدى با مريخ و ماه * [ ذال و ياء و واو ] عصر جمعه در سلخ صيام 195

با قران اختران و رجعت از تقدير حق * روز اولجايتو خدابنده محمد گشت شام

بيچاره آدمى از جنگ پيل و نهنگ و شير و پلنگ روى نپيچد و هرچيزى را چاره داند بجز مرگ ، كزان مسكين و بيچاره ماند .

بيت

اگر صد كوه بايد كند پولاد * زبون باشد به‌دست آدمىزاد

چه چاره كان بنى آدم نداند * بجز مردن كزان بيچاره ماند

از سورت حرارت عزا و خور [ و ] فترت مرارت ( ؟ ) 196 اين ماتم ، خواتين حور العين و امرا و نوينان گزين و خاصگيان و ايناقان حزين و غمگين بل جمله خلايق صبح و ارجامه‌ها دريده و شفق وش رخساره به خون دل خراشيده ، گريبان دريده و مويها بشوليده .

بيت

خوش مىفشانى اى شفق از ديده خون دل * وى صبح شاد باش كه خوش جامه مىدرى

خلايق زارىكنان به اشك رشك از ديده‌ها منحدر و قطرات مطرات حسرات دود درد و اندوه از چشمها منقطر و منفجر « يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ » 197 صبح مبيّض جامهء منوّر بدريد و شام مزعفر لباس سياه پوشيد و فضاى هوا خاك مغاك بر سر پاشيد ، از حادثهء هايل جگردوز و مصيبت غايل جان‌سوز ، دلهاى خاص و عام كباب ، و جگرهاى دوست و دشمن كباب ، و چشمها جيحون خون گشتند .