تاريخ الوزراء ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٣

5 - مثلها و عبارتها

سپيدى 111 ر

سپيدى ريش ، رسول ملك الموت است ، نشايد كه روى رسول سياه كنند 44 ر

سپيدى ريش مرد را سياهى دل آرد 111 پ

سپيدى ريش و موى را عيب آنست كه نشان مرگ است ، و گرنه سپيد نيكوتر از سياه است 44 ر

ستاره از آسمان درافتادن و به خاك فرورفتن 204 ر

ستاره او سوخته شد 100 پ

ستاره بر دست نتوانستن چيدن 58 ر

ستاره به روز ديدن 27 پ

ستارهء دولت متلالى شدن 110 ر

ستاره را برابر ماه كه ازو روشن‌تر است نقصانى نيست 9 پ

ستاره را با علو محل ، انكدارى باشد 72 پ

ستاره را پس از رجوع استقامت باشد 77 پ

ستارهء سعادت از بالاى ثريا به تحت الثرى افتادن 117 پ

ستارهء سياره را آرزو آمد كه كمر خدمت او برميان بندد 230 پ

ستاره كوچك نمايد ، لكن بزرگ بود 37 پ

ستارگان از كسوف آفتاب و خسوف ماه بىخبر باشند 23 پ

ستارگان ، بسيار وقت مردم را گم كنند 96 پ

ستارگان را در آسمان رجوع و هبوط است ، در زمين خود كجا صورت بندد كه سعادتى بىشقاوت باشد 24 ر

ستارگان سياره ركاب رو او شدند 162 ر

ستارگان كه بر آسمانند اگر بر زمين بودندى رونق نداشتندى 125 پ

ستاره‌ها از آسمان محو نشايد كردن 206 پ

ستاره‌ها را از تاريكى شب ناگزير بود 137 پ

ستاره‌هاى آسمان بر دست كسى نيفتد 8 پ

ستور دارى 89 ر

سجاده بر سر آب افگندن و آن را كشتى ساختن 202 ر

سحرآفرين 197 پ

سحرگاه در زير ابر پنهان شد ، چنان مىنمود كه روز است 202 پ

سجع ايشان سر مويى نوحه‌كنان شد 105 ر

سخت‌تر از سندان 59 پ

سخت‌تر از فطام بود بر كودك شيرخوار 171 ر

سخن ابتر خويش فصل الخطاب شمردن 155 پ

سخن از سرپنجه گفتن 136 پ

سخن او كبريت احمر بود 154 پ

سخن بار بستن سخن مرگ است .

بر آن‌كس كه گنج قارون دارد و آن‌كس كه چون الف كوفى هيچ ندارد ، صدمهء مرگ بر يك شكل آيد 190 ر

سخن بر اصل دانستن 184 ر

سخن‌پروران جهان 228 پ