تاريخ الوزراء ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٨

5 - مثلها و عبارتها

كشيدن 89 پ

روز سپيد ديو است و شب رنگى و مردم كودكان گهواره ، به ضرورت ترسان و لرزان بايد بود 139 پ

روز صبوح جرعه بر سر گل ريزند 117 پ

روز عمر ايشان به نماز شام رسيد 157 پ

روز كوتاه‌بخت 72 ر

روزگار آهك داروى چشم‌ها كرده است 113 ر

روزگار از حكم او پاى بيرون ننهد 210 ر

روزگار از اقبال اطلس كه جهت جاهلان مىدوزد ، كله‌وار به عالمان نمىبخشد 220 پ

روزگار او بر اكتساب محامد مقصور است 193 ر

روزگار او را چنان بيفشرد كه خون به ناخنش بيرون آمد 76 پ

روزگار او را چون گل ببوييد و بينداخت 214 پ

روزگار او شبى بود كه در آن وطواط هيچ نبيند 116 پ

روزگار بر كسى خشك‌ريش كردن 81 پ

روزگار به حادثهء مرگ مردم آبستن است ، لابد باشد روزى بار بنهد 40 پ

روزگار به هر دم كه كامى زنيم به حساب عمر ما مىشمارد 140 ر

روزگار پوستين باژگونه كرد 119 ر

روزگار چون دريا است ، گاهى ببخشد و گاهى بكشد 200 ر

روزگار چون گل دو روى است 80 پ

روزگار چيره‌دست تيزپاى 212 ر

روزگار خار فنا نهاد 190 ر

روزگار دشمن‌روى 154 پ

روزگار دوست‌كامى او بر دست داشت 222 ر

روزگار رنگ‌آميز بدعهدتر از گل است و سياه‌دل‌تر از لاله ، چون سوسن سنان دارد و چون بيد خنجر 120 پ

روزگارش شبى آمد چون چشم آهو كه در آن نه ماه بود نه چراغ و نه آتش 23 پ

روزگار شبى شد كه آن را فردا نبود 203 پ

روزگار شيدا بسيار شكل كه در عقل نباشد ، پيدا كند 25 پ

روزگار شيشهء احتسام او بر زمين زد 136 پ

روزگار صدرنگ آميخت 202 پ

روزگار عنوان سعادت آمدن 159 پ

روزگار غدار به خون مردم تشنه است 219 ر

روزگار گذراندن 186 ر

روزگار مطربى بود كه راه به پردهء طرب‌انگيز نمىبرد 209 پ

روزگار نيافتن 189 پ

روزگار هر روز جماعتى را درربايد ، و به دست مرگ بازدهد ، و جماعتى را بگذارد 140 ر

روزگار همه روز روشن نباشد 2 ر

روزگار همايون 220 ر