تاريخ الوزراء ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٧

5 - مثلها و عبارتها

در آسياى فضول آس كردن 141 پ

در آسيب مصادره افگندن 180 ر

در آشيانهء فضل تربيت يافتن 211 ر

در آفتاب ديدار باشد كه باران چند بارد 55 پ

درآويختن 98 ر

در آينه نقش نوشته كژ نمايد 92 پ

در اجتذابات وجوه هم انگشت او دست آمد 156 ر

در احائن اعبائى مىرود 181 ر

در از عزت سفته شود 7 پ

درازگوش گازر چون گرسنه شود ، آب خورد 120 پ

دراز ناخن‌تر از كفتار 38 ر

دراز هر پاى لگد خورد 103 ر

در اطراء حال او چند جاى اطناب رفته است 102 ر

در اعتداد ديوان درآمدن 12 ر

در اعتذار گفتن 196 پ

در اغفال ذكر شراب خوردن 199 ر

در انگشت روزگار انگشتر بودن 209 ر

در او از مردمى جز مردمك چشم نبود 136 ر

در باديهء درماندگى 207 ر

در باغ ملك ، جملهء خضر اگر چون بادنجان تاج ندارد ، از سرسبزى خالى نيست 86 ر

در باقى كردن 59 ر

در بانگ آمدن 112 ر

در بحر عروض آب نباشد 15 ر

در برابرى با وى ، صورت خويش زشت يابند 209 ر

در بر شكست 94 ر

در بزرگى آفت بسيار است 133 پ

در بسته به بركات نفس كسى گشاده شدن 134 ر

در بسيط زمين بساط عطا گستردن 18 پ

در بن ده دل داشتن 129 ر

در بند آمدن 85 پ

در بند اعراض دنيا بودن 75 ر

در بيابان افتادن 231 پ

در بيابان صد فرسنگ در صد فرسنگ اگر كسى بر مهتاب زيستى ، دندان بدان كار فرو بردى 150 پ

در بيابان به همه باد پريدى 114 ر

در پاى پيل افتادن و دستگير شدن 205 ر

در پاى ريختن 207 پ 229 ر

در پس اين پردهء آويخته عجايب بيش از آنست كه در وهم آيد 26 ر

در پس قلب بودن 163 پ

در تحير شاق ماندن 165 ر

در تدبير ديوان بودن 200 ر

در تكبر از سر خويش بر آسمان دو انگشت مىديد 90 ر

در تمنى چيزى سوخته آمدن 138 ر

در تموز فنك پوشيدن 188 ر

در تنگناى بردن 90 ر

در تنگناى رفتن 89 پ

درج كاغذ 70 ر

درجه ، هرچه بلندتر آمدن 206 پ

در جنبات و عرصات جهان نگنجيدن 155 پ

در جنگ نصيب صلح بگذاشتن