تاريخ الوزراء ( فارسى ) — الصفحة ١٧٠

وزارت جلال الدين ابن قوام الدين ابو القاسم ( 10 )

و نيكونويس . خاندانى قديم داشت .

عز الدين احمد همدانى عارض بود ، در فضل و كفايت به آسمان هفتم ؛ تعويذ با روى مكارم و مفاخر و حبة القلب علوم و زرتافت كارگاه گردون . تهذيب اخلاق او را ، نهايت ( 148 ر ) نبود . قصب السبق ، در مضمار فضل او را مسلم كرده بودند .

محاسن او در گردن روزگار ، طوق مرصع آمد . در خدمت سلطان او را شرف خلوت بودى ، مدتها بود تا در ديوان سلطان چنان بزرگى نديده بودند . شعر :

سالها بايد كه تا يك سنگ اصلى ز آفتاب * لعل گردد در بدخشان ، يا عقيق اندر يمن

شعر نازى نيكو گفتى ، وقتى بر وى نقل اين دوبيتى اقتراح گرديد :

گفتم كه كنم دو دست كوتاه از تو * دل بركنم اى دوست به يك راه از تو

ليكن چو پريد خواهم اى ماه از تو * از جان كنم آغاز پس آنگاه از تو

آن را بدين دو بيت به تازى نقل كرد :

اهم بان اكف يدى عنك * و اصبر فى نواك و لم يصبك

اذا رمت القطيعة منك روحى * اروم القطع منى ثم منك

جلال الدين قرب دو سال وزير بود ، و جانب ( 148 پ ) سلطان با وى هرچه نيكوتر ، و محل او معمور . بعد از آن ، به علتى ضعيف رأى سلطان متغير شد . دل مردم چون آبى است كه وقتى كدر باشد ، و وقتى صافى . چهار طبع در مردم مركب‌اند ، چگونه بر يك حال بماند .

شمس الدين ابو نجيب در سر طلب وزارت مىكرد ، امرا را به زر و سيم كه بذل كرد ، به دست آورد . جلال الدين مدتى از اين كار