تاريخ الوزراء ( فارسى ) — الصفحة ١٥٥

وزارت شمس الدين ابو نجيب ( 9 )

گوشت و خون و استخوان است ، با ( 135 پ ) اين همه افضال ، بساط هجو او هم بازگسترند ، در حق او گفتند ، شعر :

و قيل الكمال به نقرس * فقلت العفاء على مثله

يشنج كفيه يوم الندى * تعدى فادى الى رجله

همچنين گفته‌اند ، شعر :

كمال سميرم للملك نقص * كما سميت مهلكة مغازة

لئن رفعت محلته الليالى * فكم رفعت على كتف جنازة

در مروت شمس الدين شك نبود ، اما به حكم آنكه جاهل بود ، مروت او با جاهلان بودى . ابرى بود كه جز بر مزبله نبارد ، سيلى بود كه بر زمين خراب آمدى . او را پسرى بود چون سوزن يك چشم ؛ قاضى شروانى در حق او گفت ، شعر :

فرزند وزير گر كه كورست به چشم * در چشم سياهيش سفيدست چويشم

مىخشم كند چو شعر خوانم بر وى * گر خشم كند ور نكند بستدش پشم ( ؟ )

هم قاضى شروانى گويد در حق نظام الدين پسر شمس الدين ( 136 ر ) كه چشم و چراغ او بود ، شعر :

به اعلم شدم از براى مهمى * كه تا گردد آنجا گمان چون يقينم

ستى حره ديدم آنجا حو تحملى * كه مىگفت من كرهء شمس دينم

زره بازگشتم همانجا و گفتم * چه ديدم زخر تاز كره چه بينم

معين الدين ساوى پس از استيفاى امير حاجب تتار ، كدخداى فخر الدين حسن جاندار شد . نهاب وهابى بدان صفت كه او بود ،