تاريخ الوزراء ( فارسى ) — الصفحة ١٣٤

وزارت مؤيد الدين مرزبان ( 7 )

ندادى ، در آنچه مىگفت ؛ آدم از بهشت بيرون نيامدى .

عز الملك را غنچهء جوانى رفته بود ، و سجود پيرى ظاهر شده .

خويشتن را به مرگ نزديك مىديد . آنچه او را در دل بود ، بر زبان مىراند . فراغت عزل بر وى پيدا نبود ، دانست كه آخر كار است .

گرانى كه در جان او بود ، در گوش ظاهر شده بود . از مرگ به هيچ‌وجه چاره نيست . مردم چون ميوهء درختند ؛ چون برسد ، اگر نچينند ، بيفتد . جهان را به كشنده حاجت نيست ، اگر يكى را نكشند ، خود او فنا برد . شمشير او اگرچه خون نريزد ، قتال است .

شعر :

نتفانى و ان بقينا جميعا * عمر نسر السماء لا عمر نسر

مرگ همچون شب ، به وقت خويش در مردم رسد .

عاقبت عز الملك را شربتى دادند ممزوج به زهر قاتل ، گفتند :

به مرگ خويش مرد . ( 117 پ ) كيفر كار ناهموار او بر اين وجه آمد . كمال ثابت ، قاضى قم را بر اين صفت كشت ، و كمال ثابت را بر اين شكل ، و عز الملك را بدين‌سان . « قتلت و قتلت و سيقتل قاتلك » رسمى مطرد آمد .

سيم اندوختن در اين وقت جنازهء وقف دزديدن است . سيم آفتاب تابستان است ، مردم را سوزد و آسايش ندهد . از زخارف دنيا ، طمع ببايد بريدن كه لعاب آفتاب نراد نشايد .

خدمتكاران عز الملك همچون او جاهل بودند . جلاب گوسفند را جلاب جز دوغ نباشد . اهل هنر در عهد او همچون گلى بودند كه آن را روز صبوح جرعه بر سر ريزند . چون ماه بودند كه در تاريكى باشد . پس از اين خمر ، خمار است ، و پس از اين مستى هشيارى ، چاپكى فرزانه بايد كه به ترك كرشمهء دنيا بگويد . تمنى مردم اختلام است ، از آن جز غسل حاصلى نباشد .

پرنيان مضجع عز الملك خشن شد ، و گلزار اقبال او ، جمله خار