تاريخ الوزراء ( فارسى ) — الصفحة ٨٤

وزارت عماد الدين ابو البركات ( 4 )

مىكرد . پدرش در حق او گفت ، شعر :

يا برقانا ( ؟ ) على بنى سلمة * اصبحت فى اكل مالهم حطمة

اين قطعه كه ياد كرده مىشود ، شعر ابو الوفاء است ، شعر :

فظللت من ماء الكروم كاننى * غصن أما لته الصبا فتأودا

و أرى بعينى الرياض و اجتنى * من حليهن لاليا و زبرجدا

يفتر مبتسما كان و ميضه * شرر اصابته الصيافتو قدا

چون هوا معتدل شد ، و برف را انحسارى بديد آمد ؛ ابو تمام برفت . از كتب بنى سلمه حماسه كرده بود . ( 76 پ ) با ابو تمام چون برفت ، اين نسخه مستصحب نكردند ، و بدان بخل نمودند .

اتفاق افتاد كه ايشان را نكبتى رسيد ، و كتب ايشان به تاراج بردند .

حماسه به دست ابو العديل نامى دينورى افتاد . ميان فضلاى اصفهان و اصحاب ابو على لكده منتشر شد ، و « هلم جرا » در جهان سائر آمد . دروازهء عبد العزيز به همدان به ايشان منسوب است .

مؤيد الدين طغرايى و كمال ثابت هم‌نفس بودند ، بر عزاى وزير نشسته . آنچه مىبايست كه دفع شر از وى كنند ، شبكهء ناهموارى بازگستردند . هر روز به صنعتى ديگر خلقى به وزير مىكردند ، تا كار او تراجع گرفت .

ولى الدين سورى را صفى الدين اوحد قصد كرده بود ، و به مصادره اوصال يسار او از هم فروگسسته ، دست حوادث او را چون سرمه در هاون سوده ، و چون آبگينه گداخته ، و روزگار او را چنان بيفشرده كه خون به ناخنش بيرون آمده بود . ( 77 ر ) ، و چندانى لطمهء روزگار خورده كه مثانى و مثالث طرب و نشاط ملخ آفت زرع او تباه كرده بود ، و از زير سنگ محنت به‌درآمده ، و