چكيده انديشه ها ( فارسي ) — الصفحة ٧٣

كسالت برمىخيزند ودر برابر مردم ريا مىكنند و ( نشانه ديگرشان

اين است كه ) خدا را جز اندك ياد نمىكنند " .

6 - * ( وإذ يقول المنافقون والذين في قلوبهم مرض ما وعدنا

الله ورسوله إلا غرورا ) * ( 1 ) .

يعنى : " آن هنگام كه منافقين وكساني كه در دلهاشان مرض

بود گفتند : خدا ورسولش به ما وعده اى جز فريب ندادند " .

وآيات ديگرى كه مجال بازگويى آنها نيست ( 2 ) .

أهل سنت در پاسخ به اين اشكال مىگويند :

- أولا در صحابي بودن اشخاص ايمان أو را نيز شرط

مىدانيم يعنى " صحابي كسى است كه به حال ايمان پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) را

ديده باشد " .

- وثانيا منافقان حسابشان جداست واز صحابه نيستند .

اما وقتي دقيقتر مو شكافى كنيم در مىيابيم كه :

أولا - همه آنان كه با پيامبر همراه وهمنشين بودند شهادتين را

گفته بودند .

پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) هم آن ايمان ظاهري را پذيرفته بود ومىفرمود :

( 1 ) سوره احزاب ، آية 12 . ( 2 ) نگاه كنيد به : سوره توبه آيات 75 و 76 ، سوره نساء ، آيات 60 و 61 و 62 ، سوره منافقون ، آية 4 ، سوره احزاب ، آيات 18 و 19 ، سوره محمد ، آيات 16 و 30 ، وسوره فتح آية 11 .