چكيده انديشه ها ( فارسي ) — الصفحة ٢٨

" اى فرزند رسول خدا آيا توبه اى برايم هست ؟ " .

ديگر نتوانستم طاقت بياورم ، شيون كنان خود را بر زمين

افكندم ، گويا خود " حر " هستم واز حسين مىخواهيم كه :

" اى فرزند رسول خدا آيا توبه اى برايم هست ؟ يا بن رسول

الله ، از من در گذر ومرا ببخش " .

بر اثر صداى واعظ ، گريه وشيون مردم بلند شد ، دوستم

همچون مادرى مرا در بغل گرفت و " يا حسين ، يا حسين "

مىگفت :

از أو خواستم كه داستان شهادت امام حسين ( عليه السلام ) را برايم

تكرار كند ، چرا كه پيرمردانمان تاكنون مىگفتند : منافقين ودشمنان

اسلام ، همانهائى كه " عمر " و " عثمان " و " على " را به قتل رساندند

" حسين " را نيز كشتند .

ما تا كنون " عاشورا " را عيد مىدانستيم وجشن مىگرفتيم

غذاهاى خوشمزه مىپختيم وبراي كودكان شيرينى وأسباب بازى

مىخريديم .

وعلماى ما روايتهايى را در فضليت روز عاشورا وبركات آن

نقل مىكردند ، راستى كه شگفت آور است .

خداحافظى از " عراق "

پس از ملاقاة با شيعيان شك ودو دلى بر من مستولى شد ،

شايد حرف اينها حق باشد ، چرا تحقيق نكنم ، خداوند مىفرمايد :