چكيده انديشه ها ( فارسي ) — الصفحة ٢٧

وخانواده هاى خويش گذشتند وبراي اجراى دستورات پيامبر از

هم پيشى مىگرفتند ، چگونه وقتي خود به جايگاه خلافت رسيدند

فرمان رسول الله را ناديده گرفتند وطمع مقام ديدگانشان را پوشاند .

اين بود كه در شك وسرگردانى ماندم ، شكى كه علماى

شيعه در ذهنم ايجاد كردند ، شك نسبت به صحابه رسول الله ( صلى الله عليه وآله ) كه

نزد شيعيان در اين سطح پائين قرار دارند ، اين شك آغاز سستى در

عقايد گذشته واقرار به اين بود كه در پشت پرده أموري هست كه تا

آنها را بر طرف نكنيم به حقيقت دست نمىيابيم .

سفر به " كربلا "

با دوستم " منعم " به " كربلا " مسافرت كرديم ، در آنجا به

مصيبت سرورمان حسين پى بردم .

سخنرانان را ديدم كه با بازگو كردن فاجعه " كربلا " احساسات

مردم را برمىانگيزند وآنان را به ناله وشيون وامىدارند ، من هم

گريستم وگريستم ، آنقدر گريستم كه گوئى سألها غصه در گلويم

مانده بود واكنون منفجر شد .

احساس كردم كه پيش از اين در صف دشمنان حسين بودم

واكنون منقلب شده در گروه يارانش قرار گرفتم ، در همان لحظات

سخنران داستان " حر " را بررسى كرد :

- . . . أسب خود را به سوى حسين حركت داد وگريه كنان

عرض مىكرد :