چكيده انديشه ها ( فارسي ) — الصفحة ١٨٩

و : گفتگو با عالم وهابى

در خلال سفري به جزاير " كومور " ، قاضى القضاة آنجا از

دست علماى وهابيت كه با پول وكتابهاى زياد بيشتر جوانان را به

صف خود كشاندند شكايت كرد ، چرا كه اينان تا ديروز به

پدرانشان احترام مىكردند ودست وسرشان را مىبوسيدند ولى

امروز بوسيدن دست وخم شدن در برابر هر شخصي را سجود

براي غير خدا وشرك مىدانند ، بنابراين تنفر زيادى بين پدران

وفرزندان ايجاد شده است .

جلسه بحثي ميان من ويك عالم وهابى ترتيب داده شد ، من

در آنجا مسأله توسل را مطرح كردم كه چگونه انسان گنهكار

ومشغول به دنيا ، أنبيا واولياى خدا را شفيع قرار مىدهد تا دعايش

مستجاب شود .

أو گفت : * ( وأن المساجد لله فلا تدعوا مع الله أحدا ) * ( 1 ) .

يعنى : " همانا مساجد از آن خداست پس همراه خدا كسى را

نخوانيد " .

هر كس غير از خدا را بخواند براي أو شريك ساخته كه به أو

نفعي برساند در حالي كه نفع دهنده وضرر رساننده فقط خداست .

گفتم : كسى كه به رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) متوسل مىشود مىداند كه

أو نه نفعي مىرساند نه زيانى ، اما دعايش نزد خدا مستجاب است

كه اگر به خدا عرض كند : پرورگارا اين بنده ات را رحم كن ، يا

ببخشاى ، يا بي نياز ساز ، خداوند دعاى آن حضرت را مستجاب

( 1 ) سوره جن ، آية 18 .