اكبرنامه ( تاريخ گوركانيان هند ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٥٣
توجّه موكب مقدّس حضرت جهانبانى به اطفاى نايرهء فتنهء ميرزا كامران بار ديگر
توجّه موكب مقدّس حضرت جهانبانى به اطفاى نايرهء فتنهء ميرزا كامران بار ديگر
توجّه موكب مقدّس حضرت جهانبانى به اطفاى نايرهء فتنهء ميرزا كامران بار ديگر
از آنجا كه عادت را طبيعت خامسه گفته‌اند ، هر كه به عادت بد معتاد شد مثل كژدم در نيش‌زدن بىاختيار است ، فكيف جمعى كه در نهاد خود بدانديش و شرارت‌انگيز واقع شده باشند و در مزاج ايشان عادت با طبيعت اتّفاق نموده باشد ، بنابراين مقدّمهء حق اساس ميرزا كامران باز بر طبيعت و عادت خود مايل گشته حركات ناخوش خود را وسيلهء سزاى خويش گردانيد و جمعى از افغانان خليل و مهمند و طايفه‌اى از اوباش - كه نيك از بد جدا نتوانند كرد - به خود همراه ساخته در مقام تاخت‌وتاراج درآمد .
حضرت جهانبانى كه آرامبخش زمين‌وزمان بودند ، فرونشاندن اين شورش را از عبادت دانسته عزيمت توجّه بر اصل قرار دادند و خواجه اختيار و مير عبد الحىّ را - كه از مقرّبان بساط عزّت بودند - به غزنين فرستادند كه منشور عاطفت رسانده حاجى محمّد را از ظلمت بدانديشى به نور حقشناسى هدايت بخشند ، و تا متوجّه شدن و قدم در ركاب عزيمت آوردن به مسامع عزّ و جلال رسيد كه ميرزا كامران با چندى از اوباش بىسروپا قلعه را كه نزديك چهارباغ در حوالى جلال‌آباد است محاصره نموده . آن حضرت به آمدن حاجى محمّد خان