اكبرنامه ( تاريخ گوركانيان هند ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٩٠
ذكر مجملى از احوال خسران مآل شير خان
ذكر مجملى از احوال خسران مآل شير خان
ذكر مجملى از احوال خسران مآل شير خان
پوشيده نماند كه شير خان از آب بياه گذشته به آهستگى قدم پيش مىنهاد و با چندين اسباب نبرد به ملاحظهء تمام مىبود و هراس عظيم داشت كه مبادا از يك جانب بهادران موكب پادشاهى قدم در ميدان كارزار نهاده داد انتقام دهند و دغلبازيهاى تدبيرنماى او را بيكبار به‌هيچ برآرند . جمعى كثير را پيشتر روان ساخته بود و در احتياط جنگ غايت ملاحظه را مرعى مىداشت .
بعد از چند روزى كه بىاتّفاقى ميرزا كامران و مخالفت ساير برادران بر نزديك و دور به وضوح پيوست به لاهور آمد . از آنجا تا خوشاب رفت و در بهيره و آن حدود روزى چند بود ، و كس به طلب سلطان سارنگ ككهر و سلطان آدم - كه از زمينداران معتبر آن حدود بودند - فرستاد . چون نعمت‌پروردهء حضرت گيتىستانى فردوس‌مكانى بودند و از دولت اين دودمان عالى عمرى كامرانى داشتند ، حرف او را به گوش رضا نشنيدند .
شير خان از آنجا به هتياپور - كه از محال منسوب ككهران است - شتافت و جمعى كثير را بر سر ايشان فرستاد . ككهران داد مردانگى داده لشكر افغان را شكست دادند و افغانان فراوان در بند ايشان افتادند و به فروخت رفتند . شير خان مىخواست كه خود بر سر ايشان رود . با هواخواهان خود مشورت كرد . همه صلاح در آن ديدند كه كار اين گروه كه كوههاى محكم و زمينهاى قلب دارند ،