جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٤٦

روانه شدن لشكر اسلام به قلعه قشم

چو با ناخدا يار گردد نهنگ * به دريا چگونه توانكرد جنگ

چو برگشت از ره بوالفضول * شد از مصلحت‌بين نصيحت قبول

چه خوش گفت سعدى شيرين زبان * مر اين بيت پاكيزه در بوستان

نصيحت كه خالى بود از غرض * چو داروى تلخست و دفع مرض

چو سرهنگ شب يافت ميدان جنگ * زره پوش گرديد مثل نهنگ

از آن سر بر آشفت داراى روز * ز يلدا گرفت انتقام تموز

ز صبح دويم تا به هنگام چاشت * نوشتش بنواب خان عرضه داشت

پس از حمد يزدان و نعت رسول * ز بعد تولّاى زوج بتول

ادا كرد مدح شه مؤمنان * كه آمد سپهدار صاحب زمان

پس آنگه چنين كرد معروض خان * كه اى بر تو اميد خلق جهان

الهى سعادت ترا يار باد * عدويت بمحنت گرفتار باد

سر خنجرت از سر دشمنان * بر آرد صفير امان الامان

بعقده گشا رايت اى صف‌شكن * بود مشكلات دو عالم علن

به تو ظاهر اما مرا لازمست * كه گويم كه اين قلعه بس قايمست

حصارش رسيده بچرخ بلند * بود همچو كوه گران زورمند

بود خندقى ژرف دور حصار * كه نبود ز قعرش اميد كنار « 1 »

ز نقب و ز سيبه به جهد تمام * شب و روز و روز و شب و صبح و شام

درين كار مشكل كمر بسته‌ايم * نداريم از اين كافران ترس و بيم

و ليكن بود سويت اى نامدار * دل اندر ره و ديده در انتظار

كه تا هر چه فرمان دهى بر سپاه * بكوشند از جان درين رزمگاه

چو اين مدعا ختم شد بر دعا * بيكباره شد كار بر مدّعا

( 1 ) . چنين است در اصل .