جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٤٠

. . . . « 2 » امام قلى خان كشورستان با پدر بزرگوار خود اللّه وردى خان

عدالت بدستورى آراسته * كه از مملكت ظلم برخواسته

در ايام سابق كه از صادقان * يكى بود مير و يكى بود خان

ازيشان نه اهل دلى شاد بود * نه از بندگى فردى آزاد بود

براهى كه بازارگان ميگذشت * از آنجا اجل نيم جان ميگذشت

در ايام نواب جنت مكان * كه او بود ثانى نوشيروان

چو او را خداوند عالم بداد * پدر نامش اللّه وردى نهاد

بجايى سرانجام كارش رسيد * كه لشكر ز مشرق به مغرب كشيد

باصطخر كو ناف عالم بود * بعالم ديارى چه او كم بود

سليمان كه سلطان آفاق بود * بسلطانى اندر جهان طاق بود

شدش پاى تخت اندر آن سرزمين * كه باشد به آب و هوا بىقرين

مكرّر خرد گفته از صدق پاك * كه شد فارس ممتاز اقليم خاك

چو او را خداوند دولت بخواند * بجاى سرير سليمان نشاند

ز آوازه عدل آن دادگر * شده گرم هنگامه بحر و بر

بيك حمله از خنجر آبدار * گرفتش تمامى اقليم لار

دگر ملك بحرين و اعرابيان * كه بحرين چو زر بود و دريا چه « 1 » كان

بگلبانگ مردى گرفت و سپرد * ز دشمن كس از تيغ آن جان نبرد

مكررّ به دو گفته شاه جهان * كه مفتاح فتح است نواب خان

جلالش همين كز كجا تا كجاست * كه نزد على ابن موسى رضاست

گرفته وطن در جوار امام * زهى افتخار و زهى احترام

چهل سال پيش از زمان رحيل * بشد مهدى هادى او را دليل

كه تا كرد مدفونگه خود يقين * به پائين پاى شه هشتمين

( 1 ) . چنين است در اصل . چنانچه « چو » خوانده شود ، مفهوم رساتر خواهد بود .