جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٣٩

. . . . « 2 » امام قلى خان كشورستان با پدر بزرگوار خود اللّه وردى خان

ز هر جان سخن رفت و آمد سخن * كه تا شد سخن ختم بر بوالحسن

جهان سخن لب بمعنى گشاد * ز گفتار سحر آفرين كرد ياد

چه حاصل از اين قصه پرداختن * ببايد ز نو قصه‌اى ساختن

چون اين حاجت از قول اهل اميد * بسمع خداوند دولت رسيد

بگفتا كه از يارى شاه و دين * مرا نيز در دل گذشته چنين

نديمان چو از مجلس صف پناه * برفتند تا جاى آرامگاه

به حكم قضا هندوى زاغ چهر * درآويخت خود را ز طاق سپهر

ز پرده عروسان شب در شدند * بجولانگه چرخ اخضر شدند

بجادوگرى پير زال « 1 » فلك * بجلوه درآوردشان يك به يك

چو شد لشكر شب سوى باختر * سراينده گرديد مرغ سحر

فلك جامه شب چو از سر كشيد * پس آنگاه صبح سعادت دميد

بغرّيد كوس سپهدار شاه * بماننده شير در رزمگاه

ز خاور درفش شه اختران * بمانند قنديل زر شد عيان

زبر كرد گردون چو قطران شاب * سراپاى عالم گرفت آفتاب

كشيدند صف از يمين و يسار * كمر بستگان در بر شهريار

سلاطين ترك و امير عرب * به سينه نهاده دو دست ادب

به ردّ و قبولش بگاه خطاب * كرا بود يارا كه گويد جواب ( a 13 )

ار آن نام ناميش آمد امام * قليخان بن خان عاليمقام

كه كرده مقدم ز روز نخست * خدايش بذات و صفات درست

ز ذات و صفايش بدان بىخلاف * كه بر خوبيش كرده چرخ اعتراف

بر همّت او چه دشمن چه « 2 » دوست * همه بنده خوان احسان اوست

( 1 ) . اصل : ذال . ( 2 ) . اصل : چو .