جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٣٧

[ فرمان شاه عباس در انتقال آب كوهرنگ ]

ز خوش خوانى مرغ صحرا و باغ * دل جملگى چون دل لاله داغ

هواى بهارى به پيش آمده * كه مرهم به دلهاى ريش آمده

بيكجا غزلخوان چو سوسن زبان * كشيده بپاى گل ارغوان

بجايى دگر در لب جويبار * ربوده محبت دل از دست يار

شده جاى ديگر دل عاشقان * گرفتار زنجير زلف بتان

خرامنده كبكان بهر كوهسار * چو خوبان كه سيرند در مرغزار

بفصلى كه عالم فرحناك بود * غبار غم از لوح دل پاك بود

چنين رفت فرمان ز عالم پناه * كه نواب عالى و جمع سپاه ( a 12 )

بفيروزى و شوكت [ و ] احترام * ز اركان دولت برويش تمام

چو فرهاد سنگين دل كوهكن * براندند تيشه بكوه كهن

تو گفتى كه الماس را معدن است * كه عاجز در آن رستم و بهمن است

ز كوه دماوند پر زورتر * قرينش نه در بحر باشد نه بر

بلنديش هست از يمين و يسار * چه ايوان اين چرخ نيلى حصار

بود پايه‌اش از نشيب و فراز * به حدى كه از هيبتش شاهباز

چو پرواز گيرد براى شكار * كشد خويش را دامن كوهسار

به طول و بعرض و به عمق از حساب * سه در هشت ضرب ار كند عرض آب

شود نزد جمهور ارباب كار * حساب سراپاى آن آشكار

سر آب در بختيارى بود * كه از صنع جبار جارى بود

در آنجا كه عاجز شدى شير نر * سخن رفتى آنجا به زور و هنر

بروز آنچنان كارى افتاده بود * به شب بزم مى خوردن آماده بود

بيا ساقى آن آب گلرنگ را * كه تا تازه سازم دل تنگ را