جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٣٦

[ فرمان شاه عباس در انتقال آب كوهرنگ ]

متاعى كه از زندگانى بجاست * سخن يادگار است و باقى فناست

تو اين داستان جرون را تمام * بنظم آور از لطف شاه و امام

كه تا شاد گردد دل دوستان * نشيند به چشم عدو استخوان

ندارد كسى ياد ازينسان غزا * كه ظاهر شد از خان قلعه گشا

نه آل كيان ره در آن يافته * نه قيصر از آنجا نشان يافته

نه از داخل ملك هندوستان * نه جمعش سر جمع ايرانيان

ز ايران و توران و از هند و روم * كسى باج نگرفت از آن مرز و بوم

ز هرموز نامى همين بر زبان * و گرنه بدست كه افتاده آن

اميرى در آن مملكت راه يافت * كه تيغ و علم از كف شاه يافت

شنو اين حكايت كه بشنيد نيست * كه اين نقل اعجاز را ديد نيست

ببين كز حساب قضا و قدر * چه سر مىزند از نهال هنر

بيا ساقى آن مى كه راحت فزاست * خردمند را در حقيقت غذاست

به من ده كه كار سپهر دو رنگ * كه در رنگ و خو هست مثل پلنگ

بيكدم اجل قصد جان مىكند * كه او روز تا شب زيان مىكند

هميشه به قصد هلاك منست * به پيش فلك او مرا دشمن است

در ايام سلطان دنيا و دين * كه بودى جهان چون بهشت برين

هوا در صفا چون سخن در زبان * به سبزى زمين چون خط دلبران

تمام چمن از گل رنگ رنگ * چو لعل يمن بود و پشت پلنگ