جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٣٣

آغاز داستان

گهر گرچه بسيار در عالمست * ولى گوهر بحر عمان كمست

بگنجينه شايگان جهان * نداده چنين گوهرى كس نشان

ز رزم تو شد بر همه آشكار * تماشاى اين گوهر شاهوار

ز من بشنو اى صاحب عدل و داد * كه تا گويم او چون بدستت فتاد

كه در گاه صيد افكنى شير مست * ز مستى بهر صيد كارد شكست

چنان گرم گردد ز روى غضب * كه يكسان بود در برش روز [ و ] شب

چون « 1 » از خون خصمش شود پنجه رنگ * خبر گيرد از روز بازار جنگ

همين دارم اندر دو دنيا مراد * كه خوانم ثناى تو از اعتقاد

بپروردگارى كه در حكم اوست * بقا و فناى همه خصم و دوست

بچشمى كه رخسار شمس و قمر * از و نور يابد بشام و سحر

به ابرى كه از رحمت بيحساب * كند خاكرا سبز و خرم ز آب

بارواح پاك امامان تمام * كزيشان بود ملك دين را نظام

بجاه و جلال شه دين پناه * كه سجده كند بر درش مهر و ماه

كه بر نو عروس بيانم دمى * بيفكن نظر از سر خرمى

يكى داد بايد چنان دل ز دست * كه گردد ز معنيش مدهوش و مست

يكى را رساند بگنج حضور * كند بىنيازش ز حور و قصور

يكى مونس خود كند ماه و سال * كه سر تا به پا هست سحر حلال

بدور تو گر لطف شاه جهان * جهان گشته چون جنت جاودان

رسيده به جائى سخن را مقام * كه نايد بخاطر ز نظم نظام

ز يمن ثناى تو اين داستان * شده مجلس آراى خلق جهان

بباغى كه از ميوه نو رسيد * كجا ميوهء كهنه آيد پديد ( a 11 )

( 1 ) . اصل : جون .