جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٣٢

آغاز داستان

مگر يار من همت خان شود * و گرنه دماغم پريشان شود

زهى خان داناى روشن ضمير * كه چون آفتابى تو اقليم گير

من اين نكته را گر بگويم رواست * كه علم تو واقف ز كار قضاست

نبودى عيان گر ز سرّ نهان * چگونه شكستى طلسم كيان

ترا كرده يزدان عالم نظر * كه شه كرده نام تو صاحب ظفر

نبودى اگر لطف حق با تو يار * كجا شاه كردى ترا نامدار

ندارد به تو خصم اگر اعتقاد * نيابد ز لطف تو هرگز مراد

نيابد عدو كام خود در جهان * كه بدخواه دايم فتد در زيان

بسوى تو چون روى اهل وفاست * نظر بر مخالف نمودن خطاست

على دوست را دوستى با كسيست * كه از جملهء دوستدار « 1 » عليست ( b 10 )

سخنور كند مدح ذاتى ادا * كه يارست بر بندگان خدا

بمدحت هزاران طبيعت گشاد * كه هادى خلقى از انصاف و داد

چو درياى طبعم به جوش آمده * بدُر پاشى اندر خروش آمده

گشاده دلم چون صدف گوش فكر * بگوهر فشانى اين نظم بكر

سكندر نخورده ز آب حيات * بمانند خضر اندر اين كاينات

و ليكن نظامى شيرين زبان * حياتى بوى داد ز آب بيان

كه در عالم از نام او نام ماند * ز نيكيش يك را بده نام خواند

يكايك بزرگان كه پيش آمدند * گرفتند نقشى ز نظم بلند

بپاداش اين دولت جاودان * تو نيز آستين كرم برفشان

بدين نقل نقل مى دلنواز * دماغ خود از جام مى تازه ساز

انيس دل خود كن اين داستان * كه قلب حزين را كند شادمان

( 1 ) . چنين است در اصل .