جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٣٠

آغاز داستان

چه نسبت مرا با چنين گفتگوى * كه نزد خرد گفتگويى مگوى

ولى بهر آرايش نظم خويش * نهم پاى از حد [ و ] اندازه بيش

بود گر جهان تابع شهريار * جهان سخن را منم يادگار

سخن گر نباشد ز كار جهان * كسى نيست واقف مگر عيب دان

سخن چون طلسمى بود سودمند * كه سازد تماشاى عالم به بند

اگر چه دلم داده داد سخن * كه تا ماند اندر سراى كهن

آغاز داستان

آغاز داستان

سخن پرور داستان كهن * چنين طرحى افكند اندر سخن

كه عقل مجسم بنزد خرد * سخنهاى سنجيده باشد نه بد

ز روح مصّور بقول حكيم * سخن رفته از معنى مستقيم

همين است فرقى ز جهل [ و ] كمال * كه اهل كمالند نيكو خصال

هميشه ز جاهل بدى سر زند * زند سر نكويى ز اهل خرد

ولى اعتقاد همه . . . « 1 » * ز صدق است و اخلاص با دوستان

ز روى حقيقت نظر باز كن * به خود صدق را محرم راز كن

طلب كن كه كى مؤمن صادق است * كجا در ره صدق اهل دلست

دعا گر طلب مىكنى زان طلب * كه در روز نورست و ظلمت به شب

نه از سينه‌اى كز كمال غرور * بيك چين ابرو شوى بىحضور ( a 10 )

طلب كن تو همت ز شاه جهان * اميد و مراد از كرم پيشگان

بجو از قزلباش صدق و صفا * بايشان دعا كن دعا كن دعا

كه يا رب باجلال سلطان دين * به حق امير همه مؤمنين

( 1 ) . به اندازه يك كلمه ، مركب گرفته است كه مىتواند « داستان » باشد .