جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٩

در سبب بيان داستان

بده دل بكارى كه كارى بود * چه اين نقل مى يادگارى بود

ز ميخانه آخر چه بيرون رويم * ببايد كه مانند مجنون رويم

نماند گر از مستى ما نشان * كه داند كه چون بوده كار جهان ( b 9 )

در سبب بيان داستان

در سبب بيان داستان

بهر دورى از دورهء روزگار * يكى را كند كامران كردگار

دهد زينتى ممكلت را چنان * كه دور كهن گردد از نو جوان

ز پيرى شود چون يكى منحنى * بشمعى مزارش « 1 » دهد روشنى

يكى را چو گل اندر اين چارباغ * كند تازه از رنگ بوى اياغ « 2 »

كه از حمله لشكر بيحساب * كند عالمى را بيكدم خراب

گهى سازد آباد از انصاف [ و ] داد * ديارى كه آباديش نيست ياد

چنين است خاصيت روزگار * كه رونق ندارد بى آموزگار

بدانا دلى گفت شخصى چنين * كه دارد چه مقصد جهان آفرين

كه بر بندهء افكند چون نظر * بحكمش بود مملكت سربسر

سرش چون ز طاق فلك بگذرد * بيكبارش از دهر بيرون برد

شود قسمت ديگرى جاه اوى * اگر نكته دانى مرا راستگوى

بگفتا كه اى مرد صادق خموش * به كار خدا ديده بگشا و گوش

در اين كارخانه اگر دم زنى * سر رشته خويش بر هم زنى

از آغاز و انجام كار خداى * نيابد كسى ره بهر دو سراى

نظر كرد بر هر كه يزدان پاك * ز نيك و بد دشمن او را چه باك « 3 »

تو كه خيرخواهى خدا يار تست * فعالى تو ورنه در آزار تست

( 1 ) . اصل : بشمع مزارش . ( 2 ) . اياغ - جام ، ساغر ( 3 ) . چنين است در اصل .