جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٧

در مدح يلان زمان و اسكندر دوران ابو المظفر شاه عباس بهادر خان

اگر تيغ او يار ايمان نبود * مسلمانى اندر مسلمان نبود

نمىشد اگر عدل او يار خلق * نبودى عيان قدر و مقدار خلق

ز عدلش جهانست آئينه‌وار * چون آئينه هر نقش او آشكار

زهى جانشين امام زمان * كه قايم مقام از تو باشد جهان

خرد سر به معراج دانش رساند * بنام تو تا خطبه و سكّه خواند

ز روزى كه خنجر گرفتى بدست * بافسون افسونگر آمد شكست

شده آنچنان سر پنهان عيان * كه اسرار دلها رود بر زبان

مگر خود سليمانى اندر سخن * كه سرّ سخن بر تو باشد علن

بهر فرقه‌اى از دمش دم زنى * بد و نيك را يا بى از ديدنى

عجب نى خبر گر دهى از ضمير * كه باشد ضميرت چو مهر منير

چو گردى تو سرگرم در كارزار * قيامت بدشمن شود آشكار ( a 9 )

شود بدر از آن كشتى ماه نو * كه از تاب آن موكب گرم رو « 1 »

چو نقش سمش آمد اندر نظر * بگيرد ازو نقش و گردد قمر

من اين حرف گفتم به تشبيه خويش * خرد حرف ديگر درآورد پيش

بگفتا اگر تيغ صاحب جلال * گهى قرص بدر است گاهى هلال

ز روى غضب بنگرد گر به ماه * دگر دلو مه بر نيايد ز چاه

تو گويى كه عنصر ز روز نخست * شده « 2 » از خطه حرف نامش درست

كه اين چار طبع جهان سربسر * شب و روز بسته به خدمت كمر

بدُر پرورى روز و شب آفتاب * گهى در محيطست و گه در سراب

دهد پرورش نعمت رايگان * بباغ جهان دايم آب روان

زمين را كند همچو باغ ارم * بگرمى و سردى هوا دمبدم

( 1 ) . اصل : گرمرو . ( 2 ) . اصل : شده .