جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٩٥

[ داستان كشته شدن امام قلى خان و فرزندانش ]

حرمهاى عالى همه جامه چاك * فتادند در خاك بسى دردناك

همه رويها را به ناخن بكند * همه مويها را بدندان فكند

همه زار و گريان ز بهر پسر * همه چشمها گشته از خون تر

بسى نازنينان چو حور بهشت * سر و موى ايشان ز عنبر سرشت

كه بودند ايشان به مثل پرى * چو خورشيد ماه و چو خود مشترى

كه با جان خويشش برابر بدى * چه گويم كه از جانش خوشتر بدى

همه گيسوانرا بريدند زار * همه رويها را بكردند زار

بسى نازنينان سيمين بدن * چو گل جامه كرده همه پيرهن

ز بهر يكى خان و بس نوجوان * فتادند در خاك تيره روان

كنيزان رومى و گرجى تمام * همه شيون خان تا صبح و شام

همه مردم شهر پير و جوان * بگشتند غمگين و زارىكنان

بزرگان خانان ايران زمين * شدند نا اميد و به شبها غمين

خروشان و زاران غلامان او * تحير شده سرفرازان او

زمين و زمان چون خروشان شدند * زن و مرد ايران غريوان شدند

جهان تيره گرديد بر ملك فارس * در ظلم بگشود بر شهر فارس

امام قليخان عالى نژاد * سر و جان و مالش برفته به باد

انيسان تمامى غريوان شدند * دو چشمان پر از خون افشان شدند

وكيل و وزيران كه بودند يار * شب و روز گريان چو ابر بهار

غلامان همه بخت برگشته شد * فلك بر سرانشان چو پروانه شد

فتادند در خاك تيره روان * پريشان احوال و زار و غمان

كه گوى سرانشان همه كنده شد * فلك بر سرانشان پراكنده شد

گرفتار نگردد كس از مهر شاه * نيابد ز دنيا كسى روى راه

مگر شاه مردانش يارى كند * و گرنه ز قهرش كجا جان برد