جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٨٩

[ داستان كشته شدن امام قلى خان و فرزندانش ]

بزرگى كه فرجام او تيرگيست * بدان تيرگى بر ببايد گريست

سپهر بلند ار كشد زين من * سرانجام خشت است بالين من

مرا تخت ايران اگر بود زير * كنون هستم از تاج و از تخت سير

سپردم به شاه اين كلاه و نگين * مداريد با ما شما هيچ كين

مرا با شما نيست جنگ و نبرد * نبايد بما هيچ دل رنجه كرد

زمانه نخواهم به آزار شاه * دگر دور مانم ز ديدار شاه

بجز كهترى نيست آئين من * نباشد بجز مردمى دين من

چو بشنيد شاه اين سخن سربسر * بگفتارش اندر نياورد سر

نيامد بگفتار خانش پسند * نه از راستى ديد آن خود پسند

بگفتش مكش كين سرانجام كار * به پيچاند از خون من روزگار

پسندى و هم داستانى كنى * كه جان دارى و جان ستانى كنى

ترا باشد ايران و تخت نگين « 1 » * مرا بر در تو ببسته ميان

بسنده كنم زين جهان گوشه‌اى * به كوشش فراز آورم توشه‌اى

جهان چون شبى ، ثاقبى ، خون مريز « 2 » * مكن با جهاندار يزدان ستيز

سخن هيچ نشنيد و پاسخ نداد * همان خشم بودش همان تند باد

بدين گوشه « 3 » با خود برآشفت گفت * همه شب بدل گفت و مى بر نخفت

اگر بيخ او نگسلانم ز جاى * ز تخت بلند اوفتم زير پاى

جهانا بپرورديش در كنار * ازين پى ندادى بجان زينهار

غضبناك شد شاه علم مدار * بگفتا ببرّند سرانشان بزار ( b 60 )

بناگه بفرمود و جلاد را * كه بفكن ز پا سرو آزاد را

بكش با پسرها تمامى بزار * و گرنه برارم سرترا بدار

( 1 ) . چنين است در اصل . حال آنكه مىتوانست تخت مهان باشد . ( 2 ) . اصل : خونمريز . ( 3 ) . گوشه - در جنوب ايران به معناى طعن و كنايه است .