جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٨١

صفت رزم غازيان قزلباش با ملك محمد پادشاه بر عرب و شكست اعرابيان در دست غازيان

به جوش اى مغنى كه دوران گذشت * چو هيهات باشد ترا بازگشت

موذن بهر وقت بانگى رساند * كه اندر سراى جهان كس نماند

مشو غافل از گردش روزگار * بيا ساقيا مى بگردش درآر

ز روز جوانى خود ياد كن * دل خويشتن را ز مى شاد كن

مغنى سماعى درآور به كار * ز تار مغنى دل از جا درآر

كه چون در بغل گيردم خاك تنگ * مبرّا شوم از همه نام و ننگ

به غير از عمل در سراى جهان * نماند در آثار آدم نشان

ازين ورطه چون جان نخواهيم برد * كسى را نباشد نشانى ز مرد

فكندند از بس كه توپ و تفنگ * نزد هيچكس خويش را بر فرنگ ( b 55 )

درآمد ز جا يوسف مير شكار * چو شيرى كه خود را زند بر شكار

طلب كرد از شاه مردان مدد * پس آنگه بر آن قلعه خود را بزد

چو ديدند مردان كه آن پهلوان * درآمد بميدان چو شير ژيان

يكايك روان از قفايش شدند * بدشمن بيكبار خود را زدند

چنان شد كه آن كافران در حصار * نشستند در خون خود لاله‌وار

ولى درد دشمن ز درمان گذشت * كز ايشان بسى دشمن از جان گذشت

چو ديدند آن مردم بت‌پرست * كه در كارشان آخر آمد شكست

امان خواستند از بزرگان دين * كه ما را بود مدّعايى چنين

كه يك بار ديگر بنواب خان * فرستيم ما از جهان ديدگان