جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٨٠

روانه شدن عساگر جنت مآثر خان كشورستان بجانب برّ عمان

بمينا مقام اقامت گزيد * كه تا لشكر از هر ديارى رسيد

شرف نامه را چون بدست نياز * به پيچيد به روى بزد مهر راز ( b 37 )

بدست بشارت دهنده بلاد * پس از آنگه خداوند را كرد ياد

كه يا رب به قرآن دين رسول * به حق بزرگى زوج بتول

كه كام دل غازيانرا برآر * بخير آر انجام اين كارزار

برخ چون برآورد دست دعا * بقاصد كرم كرد اسب و قبا

باسبى درآورد پاى مراد * كه در رفتن او بود چون ابر و باد

چنان گرم شد اسب فرخ نويد * كه آواز پايش بگردون رسيد

چنان راه را گرم رفتن گرفت * كه از لعلش آتش بجوشن گرفت

نكردى اگر رفع آتش عرق * شرر بار گشتى بگردون شفق

بيكطرفه العين از آن سرزمين * ز صبح دوم تا بوقت پسين

به راه آمد و وانگه آمد فرود * بدرگاه يزدان بكردش سجود

بباغى مرآن اسب را سربداد * سر خود بزانوى راحت نهاد

چو بگشاد چشم جهان بين ز خواب * سياهى شد و شب بچشمش حجاب

ز بيم توقف چنان تاخت كرد * كه صبح از برايش كشيد آه سرد

چو بشكافت پهلوى شب تيغ روز * عيان شد رخ مهر عالم فروز

ز الغار شب كاروان تتار * براى فراغت بيفكند بار

ز ايماى قمچى « 1 » و ضرب ركاب * بيامد در آنجا كه رفت افتاب

موذن چو كردش اداى اذان * بكردش نماز و بگشتش روان

نهاده پى اندر پى دزد شب * كز آن سر نمىتافتى يكوجب

چو او داخل شهر شيراز گشت * حرامى شب از پيش بازگشت

( 1 ) . قمچى - لغتى تركى به معناى تازيانه است .