جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٧٤

آغاز جنگ برّ عرب و . . . « 1 » صفى قلى خان عالى نسب

تواند كه از يارى دادگر * كند خانه خصم زير و زبر

چو از خصم حرف امان سرزند * بساط عداوت بهم برزند

بفرمودهء گامگار جهان * عدو را گذارد بامن و امان

چنين مهربانى درين روزگار * بود شيوهء شاه دلدل سوار « 1 »

جهان دار عالم ز سرّ پدر * بخان چون خبر داده كرد اين اثر

و گرنه ز كفار ناپاك دين * شدى ارغوان رنگ روى زمين

سخن بشنو از پادشاه جرون * كه چون لطف حق شد بوى رهنمون

دو دولت نصيبش شد از يك جهاد * چو بودش بآل على اعتقاد

يكى آنكه از قهر و لطف فرنگ * بدادش نجات آن يل فتح جنگ

دوم اينكه آن صفدر بت‌شكن * نظر كرد بر وى بوجه حسن

رساندش به جائى سرانجام كار * كه آوردش اندر بر كامگار

بديدار شد كامران نظر * كه بنشست اندر سر كنج بر « 2 »

به پيش آمدش روزگارش ز غيب * چنين رطبه‌اى يافت كارش ز غيب

كه گفته چنين مير ديوان خان * بداماد خود يوسف پهلوان

كه تا شاه هرموز را با اساس * درآورد از درگه التماس

به گردن در افكند تيغ اجل * كشيد از دوسو دستها در بغل

سر اندر سر تخت سينه نهاد * بدرگاه عالى به پا ايستاد

چو خانزمان ديد شاه جرون * بوى شد ز لطف كرم رهنمون

بگفتش كه اى نامدار كريم * توئى زادهء خاندان قديم

مرادى كه اندر دلت راه يافت * دو صد شكر كز لطف اللّه يافت

تو تا كى كنى با گروه فرنگ * شب و روز از بهر تجار جنگ

( 1 ) . شاه دلدل سوار در واقع على ( ع ) است ، اما اشاره به « اين روزگار » در مصرع نخست سراسر بيت را مبهم مىسازد . ( 2 ) . چنين است در اصل .