جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٦٠

مراجعت نواب عالى به خاك فارس و جمعيت خواطر اسلاميان

ز احسان آن صاحب خلق جود * ملك در فلك برد سر در سجود

قزلباش را روزى آمد به پيش * كه هر يك بيفزود انعام خويش

سران سپه را ز اعزاز [ و ] جود * سرافراز دنيى و عقبى نمود

گروهى كه شد كشته در كارزار * باولادشان ماند اين يادگار

كز انعام هر ساله آن صف پناه * كرم كرد بر طفل شير سپاه

نشد از عطايش كسى نااميد * ز ارباب غازى و جمع شهيد

بنزد بزرگان كسى يافت نام * كه از زور بازوى خود خواست كام

ز مردانگى يافت شخصى مراد * كه از جان شيرين نياورد ياد

سر اندر كف دست خود هر كه ديد * ز سربازى خود به مقصد رسيد

زهى صف پناهى كه حرف كرم * از امروز تا دور جمشيد جم

مشخص نشد در تمام ديار * تو كردى كرمرا بخلق آشكار

ز حاتم شده اين مثل داستان * كه چون او نيامد كسى در جهان

بحاتم اگر بود شان كرم * بگو كز كجا داشت تيغ و علم

درين روزگار از غلامان خان * هزاران چو حاتم بود در جهان ( a 30 )

ز جودش هميشه سند بر سخن * كه چون خان لشكركش بت‌شكن

چو هرموز را از فرنگى بجنگ * درآورد چون شير در زير چنگ

ولد خان به سلطانيش « 1 » برگماشت * كه صد چون ولد خان به دو چشم داشت

چو خان نهاوند يعنى حسن * فكندش ز خانى شه صف‌شكن

تمام سپاهش ز برنا و پير * فتادند از اوج رفعت به زير

ولد خان چو با وى خرد گشت يار * شدش خان دوران خداوندگار

بآبادى قلعه و شهربند * كه ضرب قزلباشش از پا فكند

( 1 ) . منظور اعطاى مقام سلطانى يعنى منصبى كه مخصوص نواحى مرزى بوده است . لذا پس از فتح هرموز ولد خان حاكم آنجا شده است .