جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٥٧

رفتن آوازه فتح هرموز به قلعه معلّى بسرحد قندهار

گرفت از سر صدق آن نامه را * روانشد بدرگاه ظلّ خدا

چو بگذشت قاصد ز درياى آب * درآمد بدرياى موج سراب

ز همّت قدم در بيابان نهاد * شتابان همى رفت چون ابر و باد

ز الغار پى در پى صبح و شام * خور و خوابرا كرد بر خود حرام

بدشتى ره آن دلاور فتاد * كه از گرمى آتش فتادى بباد

ز موج سراب و ز ريگ روان * نبود از صباح و پسينش نشان

مه و مهر با آن شتاب تمام * نباشند خالى ز برج و مقام

به عكس مه و مهر سيارگان * بريدى ره دشترا برق‌سان

در آن راه پر بيم انديش ناك * مبرّا ز غم بود و فارغ ز باك

ز خوش راهى مركب بادپا * در آن راه شد بسته پاى صبا

چو آمد به نزديكى قندهار * دلش يافت از صبر و تمكين قرار

خمار مى خواب را چون شكست * بدان مركب خوش عنان بر نشست ( a 27 )

بصبح سعادت جهان پهلوان * درآمد به اردوى شاه جهان

چو رايات خورشيد و صاحب ظفر * شدند از دو جانب بهم شعله‌ور

جهان شد منّور در آن صبحدم * ز انوار مهر و ز برق الم « 1 »

چو خورشيد تابنده شد تخت گير * بغريدن آمد ز صد جانفير

شد از طبل زرّين روئينه خم * درون جگر زهره شيركم

ز غوغاى كوس و ز آواى ناى * درآمد سپهر مقرنس ز جاى

عنان در عنان مركب تيز گوش * ز بانگ جرس گشت گرم خروش

ز بىتابى پيل و ضرب كجك « 2 » * گلوگير شد نقره خنگ فلك

سپاه تمامّى ايران زمين * ره هند را بسته از تيغ كين

( 1 ) . چنين است در اصل . ( 2 ) . كجك ( Kajak ) - چوب با ميله‌اى سركج بوده است كه پيل بانان بدان وسيله پيل را هدايت مىكرده‌اند .