جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٥٢

در گرفتن قلعه و امان خواهى باقى ماندگان كفار و تكبير فتح خواندن

در ايران زمين بلكه در هر ديار * بلندست آوازهء بنكسار

ازين پس عجب گر رسد كاروان * در اين شهر ويرانه از ترس خان

چو بر هم زد اين جنگ بازار را * ز كشتن چه حاصل گنه كار را

ز نواب خان رخصت ما بخواه * كه ما را به خاك كف پاى شاه

ببخشد بيكباره از مرد و زن * كزين پس گذشتيم از اين انجمن

از ايشان چو اين حرف سيد شنيد * باميد ايشان همين راى ديد

رسانيد خود را بنواب خان * در درج گوهر گشاد از بيان

چنان كرد پاسخ به خوبى ادا * كه جمعى رسيدند پر مدّعا

چو بشنيد آن بت‌شكن راى مير * گرفتش بفال آن سخنهاى مير

رضا داد تا آن گروه فرنگ * كه جان برده بودند از پيش جنگ

ز قلعه درآيند بىبيم جان * كه بر جانشان داد تيغم امان

مرا حلقه‌اى هست در گوش هوش * كه آن حلقه گر دست يابم به گوش ( b 25 )

كه دشمن چو بر تيغت آرد پناه * به تيغت سپارش كه عف « 1 » شد گناه

چو دشمن بتيغ تو خود را سپرد * ترا بس همان رطبه « 2 » در دستبرد

گر او دشمنى را بگيرد ز بر * جزايش دهد قادر دادگر

چو خان رسم جمشيد را تازه كرد * جهانرا بهمت پرآوازه كرد

بنامش شكست آن طلسم جرون * كه هرموز ببستش به چندين فسون

ز غرّيدن كوس كيمخت پوش * درافتاد بر چرخ اطلس خروش

ز تكبير پيوسته صوفيان * كه خط امانست و روح و روان

سر آواز اللّه اللّه دين * شنيدند كروبيان اجمعين

دعاى شهنشاه عالم پناه * روان گشت بر ساق عرش إله

( 1 ) . در اصل « عف » آمده كه مراد عفو است . ( 2 ) . چنين است در اصل كه منظور رتبه است .