جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٥١

در گرفتن قلعه و امان خواهى باقى ماندگان كفار و تكبير فتح خواندن

به پا چون علمدار روز ايستاد * درفش سياه شب از پا فتاد

براى امان خواهى قلعه دار * فرستاد سادات را نامدار

خديو جهان مير روشن ضمير * كه باشد ضميرش چو مهر منير

ابو العلم ايّام سيد حسن * كه باشد مسيحاى عهد سخن

مسيحى كه چون دل بعرفان دهد * ز معنى به جسم سخن جان دهد

در آن قلعه كاندر سراى جهان * نداده خرد از نظيرش نشان

چو داخل شد آن سيّد با صفا * صفا يافت رخسار ارض و سما

كپيتان به پيش آمد و برهمن * زبان را گشادند اندر سخن

كه در كار هر كس كه برگشت سخت * شود پيش چشمش چو تابوت سخت

يكى را فلك چون در آرد ز جاى * سراسيمه گردد ز تدبير و راى

بما از سيه‌كارى روزگار * درين جنگ قلعه نشد بخت يار « 1 »

چو شد لشكر خان نبرد آزما * زمين لاله‌گون گشت از خون ما

ز ما مردمانى كه جان برده‌اند * بغايت پريشان و افسرده‌اند

ز زخم خدنگ و ز ضعف بدن * فكنده به گردن تمامى كفن

نه اهل بهشتند و نى اهل نار * و ليكن چو نيرانيان خوار و زار

شده ميخ صورت ز سر تا به پا * كزيشان تمامى ز جور و جفا

در اين قلعه آماده رنج و بلاست * نه قلعه بود بلكه ماتم سراست

نه اهل بهشتند و نه دوزخى * و ليكن تمامى شده برزخى

نه سر ماند و سامان در اين كارزار * نه چشم اميدى بيار و ديار

متاعى كه ما را در اين قلعه بود * بافكندن برجش آتش ربود

كنون قلعه بىمتاع جهان * چه فيضى رساند بنواب خان

( 1 ) . اصل : بختيار .