جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٥٠

در گرفتن قلعه و امان خواهى باقى ماندگان كفار و تكبير فتح خواندن

بدانجا كه هستند رزم‌آوران * كزين پس محبت بود در ميان

جواب آمد از نطق رهبان پير * كه افتادگانرا توئى دستگير

نباشد چو بر قاصدان كند و بند * سخن گه پسندست و گه ناپسند

گنه كار اگر حرف بى جا زند * ز درد دل ناشكيبا زند

. . . « 1 » بحرف‌آوران * كه لافند از گفته ديگران

كه ايلچى برسم پيام‌آورى * زبان بست از نام و نام‌آورى

بيا ساقيا گوهر شبچراغ * كه تا برفروزم چراغ دماغ

در اين گرم هنگامه چون سر كنم * همه انجمن را منوّر كنم

شود گر بكام دلم تار چنگ * سخن را ز معنى دهم زيب و رنگ

كند گر مرا چاره‌اى چاره ساز * ز ساز معانى شوم بىنياز

مرا قدر گفتار از ان برتر است * كه در وصف چون غايت گوهر است

سخن را باندازه‌اى بگذرد « 2 » * كه بر صحتّش اعتبارى برد

چو خورشيد از اين ملك تشويش و عيب * فرو برد سر در گريبان غيب

شب از قرص مه بست پيرايهء * چو اخذ چراغى ز همسايهء

طلايه نشست از دو لشكر ز پاس * دل هر دو صف گشت جمع از هراس ( a 25 )

غنودند تا صبح رزم‌آوران * ز خواب حضور و ز رطل گران

( 1 ) . به اندازه دو كلمه افتادگى دارد . ( 2 ) . چنين است در اصل .