جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٤٩

سخن در صف آرايى لشكر و در آمدن موذن ايلچى با صاحب لشكر

كه جان چون نماند بماند نشان * ز نام‌آوران نامى اندر جهان

نباشد بجنگم ازين پس درنگ * من و تيغ خونريز و جان فرنگ

فرنگى كه اين حرفهاى عتاب * چو بشنيد از خان عاليجناب

زبان برگشاد آن سيه روزگار * بگفتا كه اى خان گردون وقار

وزين حرف يكذرّه خوشباش نيست * كه رحمى بتيغ قزلباش نيست

مرا بود قصد اينكه از راى صلح * بماند در اين معركه جاى صلح

ازين پس كه خونى شود در ميان * شده باعثش قهر نواب خان

به خون ريختن چون ترا مدعاست * حكايات هرموز چون كربلاست

در اين جنگ با ما نشد بخت يار * دريغ از جفاكارى روزگار

در آن قلعه هستند جمعى جوان * كه هر يك چو رستم بود پهلوان

نباشند [ راضى ] « 1 » به صلح و صفا * ولى سر نپيچند از راى ما

شما را چو باشد سر كارزار * سر ما و اين راه ايا نامدار

چو دارد قزلباش ميلى بجنگ * به جائى نرفتست توپ و تفنگ

كسى ترسد از صحبت كارزار * كه او هست عاجز ز مرد و مدار

بقلعه بريم ار چهل سال سر * نيايد پريشانى اندر نظر

درين حرف هر كس ندارد يقين * به عين اليقين گو بيا و ببين

جواب از لب صاحب عدل و داد * ازين حرف سنجيده بگرفت ياد

كه بر هر كه دادند مردان سلام * جوابش عليك آيد از خاص و عام

محبت باهل محبت كنند * نه هر آنكه بر اهل دين دشمنند

چو حرفت ز پايان معنى گذشت * نباشد ترا رخصت بازگشت

تو با ما بسر كن صباحى بشام * كه تا قاصد ما رساند پيام

( 1 ) . افتادگى در متن كه به قياس واژهء « راضى » خوانده شد .