جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٤٦

راى زدن خان كشورستان با پير صاحب تدبير همدم سلطان

نبودش چو ايمن ز قول تنى * تنى را فرستاد از رهزنى

زبانرا چو حاجب بحاجت گشاد * ز نو انقلابى بعالم فتاد

كزين دوره تا دور آخر زمان * كسى سر نپيچيد ز فرمان خان

به شرطى كه اين قلعه از ما بود * چو ما را گذر سوى دريا بود

دگر نگذرد خان ازين سرزمين * نه دنيا بدستست ما را نه دين

چو رنگين شود تيغش از خون ما * كند لشكرش اندرين قلعه جا

جوابش چنين داد آن نامه‌ور * كزين هر دو لشكر كه يابد ظفر

ظفر هر كه يابد باعداى خود * بيابد بجاى عدو جاى خود

چو افتاد خون از دو صف در ميان * صف آراى لشكر چه داند امان

چنين رفته فرمان ز خان شما * كه از راى من سر نپيچد قضا

بخصمت بتغيم چنان كارگر * كه بشكافد از فرق سر تا كمر

كجا جان بريد از بر تيغ من * كه مشك ختن هست از اهل ختن

چو رفت اين سخن در بر قلعه دار * دلش گشت چون لالهء داغدار

بگفتا كه چون خان فيروز چنگ * سر جنگ دارد باهل فرنگ

نگهدارى قاصد ما ز چيست * كه بر قاصدان كنده و بند نيست

قضا را سر آشتى چون نبود * عدو در عداوت درشتى نمود

چو شد گفتگو بر طرف از دو سر * شب آمد به حكم قضا و قدر

چو شد واژگون گردش روزگار * زره‌پوش شد چرخ نيلى حصار ( a 58 )

بروز دگر كز ديار صبا * عيان شد رخ جام گيتى نما

بروئينه « 1 » خم مقرعه « 2 » نوشه داد * سر آوازهء اوج را كرد ياد

( 1 ) . روئين خم : كوس و دهل و نوعى شيپور . ( 2 ) . مقرعه : تازيانه .