جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٤٠

آمدن ايلچى اهل قلعه با التماس و امان‌خواهى

خرابم من از بهر ناموس و نام * بجام دگر كن خمولم « 1 » بنام « 2 »

كه يكباره باشم ز مستى چنان * كه باشد زبانم ز گفتن گران

آمدن ايلچى اهل قلعه با التماس و امان‌خواهى

آمدن ايلچى اهل قلعه با التماس و امان‌خواهى

نخستين ازين بزم آراسته * كه موجود بينى ز هر خواسته

مى و مطرب و ساقى ارغوان * تو مهمان جانرا غنيمت بدان ( a 56 )

چو او راضى از ميزبانى تست * تو در خدمت او مكن راى سست

چو فرمان دهد چين بر ابرو مزن * بجان صاف دل باش و بشنو سخن

فتاده چو عزمش براى عزيز * مينداز ويرا ز راه تميز

مكن ضايع اوقات در ملك تن * كه دلرا دژم مىكند راى فن

خدا ترس باش و عبادت گذار * كه تا در قيامت شوى رستگار

به حق باش با حق مكن دير ديد * نه بر صورتى كش مصور كشيد

مران بنده‌اى كو شود بت‌پرست * نه خشمش به حق باشد و دل بدست

چو بيرون رود از ره بندگى * دهد جان بعنوان شرمندگى

مشو غرّه بر خويش گاه حضور * كه روزى شوى عاقبت بيحضور

مدد خواستن وقت راحت طلب * نه وقتى كه افتى برنج و تعب

ز عاليتر از خود مشو روبروى * خصوصا كسى كو بود تندخوى

كسى راه دريا نبندد به سنگ * بافسون رهايى نيابد ز جنگ

كنون دست داده بهرموزيان * چنين پندى از گفتهء راستان

كه چون دست شاه ولايت پناه * جرون را گرفت از ظهور سپاه

ز بازوى اقبال و تيغ مراد * سپاه از هنر داد مردى بداد

( 1 ) . خمول - گمنامى . ( 2 ) . چنين است در اصل . هر چند محتمل است « تمام » باشد .