جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٣٥

آمدن نواب عالى به شهر هرموز

ز طغيان باران بهر انجمن * نبودى ره رفتن و آمدن

چو از موسم قوس روزى گذشت * نماندش تحمل دران پهن دشت

بمير بنادر بفرمود خان * كه سردار لشكر شود در زمان

سوندوك چو اين معنى از خان شنيد * تو گفتى سرش بر ثريا رسيد

دعا گفت و خود را بكشتى رساند * شب و روز كشتى به دريا براند

بيكروزه‌اى بر چو آمد سپاه * جهان شد به چشم سپاهى سياه

برآشفت دريا ز طوفان چنان * كه موجه زدى لطمه بر آسمان

در آن ورطه لنگر بينداختند * همه با قضاى خدا ساختند

دوئى از شب و روز شد بر طرف * در آنجا كه سر بود بر روى كف

نديدى كسى از ستاره نشان * يكى شد ز طوفان زمين و زمان

عساكر چو از قشم رفتند پيش * ز طوفان دل جملگى گشت ريش

در آن ره بيكهفته طوفان گرفت * بقسمى كه تب لرزه بر جان گرفت ( a 54 )

چو شد بر طرف موج طوفان ز آب * روانشد ز لارك تمام غراب

صد و ده غراب از غراب گران * جز ار جلبت و برشهء بيكران

برفتند چندان در آن روى آب * كه در روى دريا فتاد آفتاب

شدى آفتاب فلك چون عيان * عيان بود در ديده مردمان

كه غرب و طلوعش ز صنع خدا * نبودى چو موجه ز دريا جدا

دليل ره جنگ برّ عرب * كه بودى يكى مير عالى نسب

هرانكس كه ديدى ورا صبح و شام * بگفتى كه سيد محمد سلام

چنين گفت كه اوّل بدّ به رويم * كه تا ره شود خالى از ترس و بيم

خميس عرب چون در آنجا سرست * پدر بر پدر چون سرلشكر است

گر از تيغ غازى نخواهد امان * هلاكش كن از خنجر جان ستان

به نزديكى كوه امّ البنات * كز آن ورطه كس كم نيابد نجات