جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٣٤

آمدن نواب عالى به شهر هرموز

ز بعد بشارت بكام مراد * طلايه باسلاميان مژده داد

كه يكباره از آب معبر شوند * بقوم عدو دست خنجر شوند

كزين كافران سيه روزگار * نيايد جز از دشمنى هيچ كار

كنون هر چه رخ مىنمايد ز جنگ * چه منت كشد اهل دين از فرنگ

چو صلح مسلمان و قوم فرنگ * مقرر شد از راى قسمت بجنگ

دل غازى جنگجو گشت شاد * كه خان زمان در جرون پا نهاد

بيا اى كهن ساقى دلپذير * مرا مى ده از قول دهقان پير

كه بگذشت كارم زنابود و بود * ز عمرى كه بد بگذرانم چه سود

چو از جور غم داده‌ام دل بمى * ميم ده بقانون شاهان كى

نيفتاد تا از كفم جام ناب * مرا باده ده در شب ماهتاب

كه بسيار روز و شب آيد به پيش * كه من هم نباشم چو ياران پيش

ز مشرق بفرمان پروردگار * چو خورشيد رخشنده شد آشكار

ز غوغاى و فرياد طبل رحيل * بغريد شير و بناليد پيل

شد از ناى تركى و ساز عجم * فلك در هم از ناله زير و بم

بفرمود خان سكندر شكوه * كه گردد روان لشكر از هر گروه

ز عباسيه سوى شهر جرون * كه ديگر نمانده زمان سكون

چو سلطان روانشد بسوى جرون * ببين تا چه آمد ز بخت زبون

دو هفته چنان ريخت باران به خاك * كه گفتى حساب جهان گشت پاك