جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٣٢

راى زدن اهل فرنگ با اسلاميان و هلاك خود در ميان ديدن

خبر تا بيايد از ايشان بما * كه نوابّ عالى چه دارد رضا

نپيچد سر از قتل نصرانيان * سپاه سپهدار شاه جهان

تو بر پادشه پرتكالت مناز * كه او مثل كبكست در چنگ باز

منم بندهء كمترين در جهان * كه هستم ز جمع غلامان جهان

بود راى او يار من در عمل * كه يكرنگ او آمدم در ازل

پس از فتح اين ملك نواب خان * زند تيغ كين تا بهندوستان

چو بشنيد گفتار خود را جواب * روانشد بقلعه به صد اضطراب

خبر داد بر كافران لعين * كه وقت كمين است بر اهل دين ( a 53 )

نشسته در ايوان زركار شاه * بزرگان دين نزد مير سپاه

تمامى به قصد هلاك فرنگ * بمانند شيرند در روز جنگ

رضا گر بود چارتوپ درست * در ايوان شاهى ببنديم چست

كه تا خانه يكباره ويران شود * كز آزار ما خان پشيمان شود

سخنرا چو كرد آن منافق تمام * سر توپ بستند درياى بام

اميد سپهدار را شد عيان * كه بىفن نبودند آن كافران

چو بر هم زد آن مجلس بزم را * قضا ابتدا كرد صد رزمرا

كه چون اين اشارت ولايات شاه * نمود از عنايت بمير سپاه

از آن جايگاه كرد نقل و مكان * به جائى دگر رفت با غازيان

سيه روزگاران صورت‌پرست * رساندند چون دست بيعت بدست

در ايوان فتاد آتشى در زمان * كه در رفت دود از سر آسمان

ستون عمارت چو از پا فتاد * عمارت بهم خورد چون گرد باد

ز دود دل توپ و از بانگ سخت * درافتاد خانكار روى ز تخت

شه زنگ بر تخت عزت نشست * بمشعل كشى مه ميانرا ببست

عطارد قلمرا به جائى رساند * كه اندر فلك يكستاره نماند