جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١١٦

[ وصف رزم امام قلى خان ]

چو شد كشتى كارخانه روان * دعا ريخت از ششدر آسمان

يمش « 1 » خانه چون پا به دريا نهاد * بشكرانه شورى به دريا فتاد

چنان بود از نعمت بيحساب * كه هند فرنگش نديده بخواب

بيك برشه اسباب ظرف طعام * ز چينى و از لنگرى و ز جام

به يك برشه از باده لعل رنگ * كه از بوى او بود دريا بجنگ

غرابى پر از تيره آبدار * كه افعى زبان بود و دشمن شكار

غرابى دگر پر ز تير و كمان * همه انتخابى همه جان ستان

غرابى پر از باده ليچ و تفنگ * غرابى ز خفتان و چرم پلنگ

تمامى ز سركار نواب خان * ز بهر مدد حالى غازيان

پس از پند پيران ساعت شناس * رضا داد خان سليمان اساس

كه تا خود بكشتى همه جا دهند * بيكباره دلرا به دريا دهند

كشيدند در كشتى اسباب خويش * دويدند چون باد صرصر به پيش

چو كشتى به بالاى دريا نشست * ز هيبت بغريد چون فيل مست ( b 51 )

هراسان شد از لشكر بى عدد * طلب كرد از باد صرصر مدد

روان گشت چون ابر كشتى در آب * ولى باد را بود صد اضطراب

چو نزديكى شهر كشتى رسيد * عساكر خود از آب بيرون كشيد

بماننده شير شرزه سپاه * خروشنده رفتند تا رزمگاه

عساكر يكايك براى نبرد * گهى گشت سرخ و گهى گشت زرد

به شهر جرون گشت داخل سپاه * بتوفيق يزدان و اقبال شاه

چو ديدند ديدار هم دوستان * شكفتند همچون گل بوستان

دل قلعه‌داران ز آسيب جان * كه بودند هر يك چو شير ژيان

( 1 ) . چنين است در اصل .