جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١١٥

[ وصف رزم امام قلى خان ]

يكى را برد نوجوان از جهان * كند در دل خاك حسرت روان

يكى را چنان خم در آرد به پشت * كه دندانش افتد تمامى بمشت ( a 51 )

يكى را بدولت كند كامران * يكى را زند سر بگرز گران

برآرد يكى از جگر خون غم * دگر باره بر گرددش در شكم

عجب صحبتى هست با روزگار * كه در كار خود نيستش اختيار

نگشته كسى واقف از كار چرخ * كه ره نيست كسرا ببازار چرخ

بود غيرت دين چو بر اهل دين * شود سرخ از خون ما گو زمين

چو قربانيم راه شاهست و بس * بعالم ازين به چه خواهيم كس

درآور سپه را ز جا در زمان * كه بر جنگجو صبر دارد زيان

اساسى كه ما را بود سربسر * تمامى سوى شهر هرموز بر

بتسخير قلعه بكوش آنچنان * كه شهرت شود در تمام جهان

درآمد ز جا آن پسنديده راى * بميدان كين شد نبرد آزماى

چو افكند خود را بدرياى ژرف * بچشمش نمودارى آمد شگرف

دل آب دريا چنان در خروش * كه مدهوش او بودى ارباب هوش

گرفتى ز غوغاى او دردسر * نظاره شدى خيره اندر نظر

بهنگام موجه چنان بىامان * كه كافر مسلمان شدى در زمان

گر آنجا نباشد اميد از خدا * كجا ره بجايى برد ناخدا

ز هر بندر از كشتى بيشمار * بناظر رساندند بىانتظار

چنان شد كه از برشه و از غراب * ره موجه شد بسته از روى آب

به دريا ز هر كشتى و بادبان * نمودى چو كوهى و ليكن روان

يكى خال رخساره كشورى * يكى قرعه دولت بندرى

يكى تا شده غايب اندر نظر * ز مشرق به مغرب درآورد سر

نمودى سفاين در آن روى آب * چو ابرى كه گيرد ره آفتاب