جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١١٣

[ وصف رزم امام قلى خان ]

چو بانگ نقاره بگردون رسيد * عساكر به پاى علم صف كشيد

بخرّم دلى خان كشورستان * ز كشتى جدا شد چو تير از كمان

قضا را فتاد اينچنين اتفاق * كه آن صف شكن چون شد اندر وثاق

از آن بحر كيوان فرخنده فال * برون آمد از يارى ذو الجلال

گرفتش چو بر كرسى زر قرار * كشيدند از همت بىشمار

چو از خوان احسان بپرداختند * بدم طرح هيجا بينداختند

كه اسلاميان با گروه فرنگ * ندارند ازين بيش ياراى جنگ

صفى ديگر از تيغ بندان شاه * بتازه درآيند در رزمگاه

ز رزم‌آوران از كهين و مهين * بماند كسى گر درين سرزمين

برآرم سرش را ز تن در زمان * پس آنگه كنم بر فراز سنان

چو بر گوش لشكر رسيد اين سخن * . . . « 1 » در بر جملگى شد كفن

ز بهر جهاندارى شاه دين * گشادند نطق دعا از يقين ( b 50 )

ز در حلقه صوفيان صفا * برآمد بعرش اجابت دعا

كه شاهست از آثار عالم نشان * بود باقى اقبال شاه جهان

هميشه بود سايه پادشاه * ترا بر سر اى خان دولت پناه

ز راى تو هر كس كه پيچيده سر * بويرانه چون جغد كرده مقر

بهر كس كه لطفت نشد رهنمون * سر از جيب محنت نيارد برون

جهان كهن را بده آب و رنگ * كه ديگر جهان چون تو نارد به چنگ

تو سروى و خصم تو باشد كدو * كدو را بود سنگ خارا عدو

بد انديشه گر زد ز انديشه دم * سرش را زند تيغ تو چون قلم

چو يار تو دست ولايت بود * كرامات تو بىنهايت بود

( 1 ) . يك كلمه ناخوانا .