جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١١٠

در آتش زدن قلعه مرتبه اول كه نواب خان بر در هرموز رسيده بود

ز بس سنگ و آتش به دريا بريخت * همه آب دريا به خشكى گريخت

چنان موجه‌ور گشت بحر گران * كه بگذشت از ساحل آب روان

قضا و قدر را بخاطر رسيد * كه آتش ز دوزخ شراره كشيد

به به جائى كه آتش به دريا فتد * اگر كوه باشد كه از پا فتد

در آندم كه آتش بپرواز شد * برويش در آسمان باز شد

و گرنه چنان قلعه مىشد خراب * كه بر جاى او خانه مىكرد آب

چو برداشت كافر دل از جان خويش * دل و جان خود كرد قربان خويش

از ايشان كه هر كس كه نسپرد جان * دراندم به زير زمين شد نهان

ز بسيارى طول و عرض حصار * كه از سنگ بود و سرب « 1 » استوار

چو از ضرب آتش شد از يكدگر * فرو ريخت آب سرب تا كمر

ز گرمى سنگ و ز توپ نبرد * توقف شد اندر دليرى مرد

كشيدند آن كافران در زمان * ز بسته قماش و ز بارگران

دم سيبه بستند مردم به سنگ * نهادند سر را بپاى تفنگ

دگر باره از پهلوانان كار * كشيدند صف در صف كارزار

بمغز زمين تيشه چندان زدند * كه داد دل خويش را بستدند

به مردى بدادند دادگر * چو هند جگر خواره كردند در

ز تركيب آتش دمان جهان * بكردند شورى ز هر سو روان

ز خاصيت جوهر خاك و باد * بيكباره بر قلعه آتش فتاد

زمين را روان كرد در آسمان * دگر بر زمين زد چو گرز گران

به روى هوا سنگباران گرفت * همه بر سر داد داران گرفت

بكافر دلان بس كه آمد شكست * نه سر ماند و نه دوش و نه پا و دست

( 1 ) . Sorob .