جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٠٩
در آتش زدن قلعه مرتبه اول كه نواب خان بر در هرموز رسيده بود
در آتش زدن قلعه مرتبه اول كه نواب خان بر در هرموز رسيده بود
در آتش زدن قلعه مرتبه اول كه نواب خان بر در هرموز رسيده بود
ز قول سخن شيخ شيرين زبان * چنين ياد دارم كه نوابّ خان
علمرا به هرموز چون پاى كرد * سپاهش بپاى علم جاى كرد ( b 48 )
ولايت حكايت پر آوازه شد * ز فتحش دل دوستان تازه شد
چنان شد كه در قلعه از بيم جان * فتاده چنان شورشى در جهان
همه گوش بودند و چشم و نفس * كه آن هم چو طوطى شده در قفس
فغان زن و مرد در كوه و دشت * تو گفتى مگر ابر نيسان گذشت
سر دشمنان را كمين ساختند * لگدكوب كردند و پل ساختند
هر آنكس كه او ديده را مىگشاد * بخندق سرش در زمان مىفتاد
فكندى به سيبه هر آنكو نظر * شدى در زمان جانش از تن بدر
بسى تيشه دار از تمام ديار * در آنجا رسيدند از بهر كار
بمانند فرهاد خارا شكاف * كه بشكافته بيستونرا چو كاف
جوانان خارا شكن در زمان * گرفتند آن قلعه را در ميان ( a 49 )
زمين را جگر بند بشكافتند * گل و سنگ در خندق انداختند
چو خندق مساوى بشد بر زمين * زمين ماند و دروازهء آهنين
تمامى نقاب صاحب هنر * ببستند بر نقب قلعه كمر
باندك زمانى بجهد تمام * ز شب تا سحر از سحر تا بشام
به زور دليران و از سعى كار * تهى شد دل برج پاى حصار
بجوف حصارگران غازيان * كشيدند باروط آتش‌فشان
چو بر جان باروط آتش فتاد * فتاد آتش غيب چون ابر و باد
بمانند اژدر نفس بركشيد * حصار گرانرا ز هم بر دريد
زمين را چنانبرد بر آسمان * كه گفتى يكى شد زمين و زمان
چنان سنگ بر شد بسوى هوا * كه خورشيد بر ابر برد التجا