جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٠٦

آمدن قاصد عالى بفارس به جهت « 1 » . . . « 2 » و توپخانه

نه باران فرود آمد از آسمان * نه برخواست طوفان ببحر گران

هوا دلگشا گشت و ابر و هوا * نمىشد از آن روى دريا جدا

فتاد اين سخن در سر هر زبان * كه بسته فرنگ ابر در آسمان

كه تا كم شود آب ساحل زمين * كزين ملك بيرون روند اهل دين

همين معنى از عالم اعتقاد * به روى زبان فرنگى فتاد

كه اسلاميان بسته‌اند ابر را « 1 » * كه باران نمىگردد از وى جدا

ولى بود ظاهر باهل يقين * كه از يمن اقبال سلطان دين

نشد جلوه‌گر زين سبب ابر و باد * كه طوفان شود دور از اهل جهاد

بمستقبل گردش روزگار * پس از فتح هرموز و از قندهار

به نوروز ديگر باقليم فارس * ز نخجير گيرى نيفتاد پارس

ز بيشه بهامون هفتاد شير * شد از جان خود شير درنده سير

چنان شد كه مىبرد مرغ هوا * شب و روز حسرت بمرغ سرا

ز بس جنس شد از نبودن گران * بشد كاه بر قيمت زعفران

تماشائى اندر جهان شد پديد * كه چون دور يوسف كسى نان نديد

كرم پيشه خان مروت شعار * نظر كرد بر مردم روزگار

چنان ريخت جنسى بخلق جهان * كه شد ذكر خيرش بهفت آسمان

ببغداد آن قحطى دست داد * كه خلقش بيكباره از پا فتاد

شد از دورق و رامز و بهبهان * بفرمان خان جنس بيحد روان

صف آرايى لشكر غلّه خواه * ببستند رهرا بخورشيد و ماه

گرفتش يكى اين تماشا بفال * كه قوم عرب چون در آغاز سال

نهادند رو را بدرگاه شاه * بدر يوزهء قوت خود تا سه ماه

( 1 ) . اصل : آبر را .