جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٠٢

گرفتن شهر هرموز و نويد فيروزى و آمدن به اردوى عالى

در اين كشور از حكمت آخر فرنگ * شود پيرو صلح و مانع بجنگ

ندارند آنقدرت اى صف پناه * كه با تيغ بندان يكرنگ شاه

به قسم نخستين عداوت كنند * بغازى هميشه غزاوت كنند

عجب نيست كين قسمت از غيب بود * كه اين جنگ از هر دو صف رخ نمود

و گرنه از ايام نوشيروان * كه هرموز را كرد هرمس عيان

كسى ره درين روى دريا نيافت * وگر يافت چونخان كسى ره نيافت

بقوم عدو فرقه مؤمنان * چنان گشته غالب كه در يكزمان

اگر صد هزار آيد اندر نظر * رساند عدو بر سر نيزه سر

كنون قلعه را كرده لشكر قبل * چو شخصى كه دورش بگيرد اجل

چه احوال سربازى غازيان * بيان كرد در نزد خان زمان

و از آن شهر و آن قلعه ديدنى * چو بشنيد اين راز بشنيدنى ( b 46 )

سخن رفت از قلعه بار دگر * كه حرف مطول مكن مختصر

از اول ز قلعه سخن بگذران * كه تا كى بود جنگ او در ميان

پس آنگه ببر بر عساگر جواب * كه آمد سپاهى زياد از حساب

بگفتا كه آن قلعه مستطيل * چو مصرست در پاى درياى نيل

اگر قلعه مصر با رفعتست * بسير و تماشاى او فرصتست

درين روى عمان چنين خيبرى * نگيرد كسى غير اسكندرى

سكندر در آن نيز عاجز چو ماست * مگر شاه مردان كه خيبر گشاست

جزاير در اقضاى عالم بسيست * و ليكن بمانند هرموز نيست

مربع بود قلعه‌اى بس بلند * كه عرضش زياد است از چون و چند

سه ركنش فرو رفته در قعر آب * كه نتوان در آن يافت ره بيغراب

به خشكى كه آن ركن ديگر بود * حصارى چو سدّ سكندر بود

بود خندقى ژرف پاى حصار * كه از آب دريا بود آبدار