جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٠٠

گرفتن شهر هرموز و نويد فيروزى و آمدن به اردوى عالى

كه كردند با مؤمنان چون ستم * برفتند يكسر بمرگ و عدم

غرورى كه ايشان بسر داشتند * ز دوران اميد نظر داشتند

زمانه به يك صحبت كارزار * برآورد از جان ايشان دمار

كسى را كه مستى درآيد بسر * نيايد جهانش به پيش نظر

بكارى كه از مستى او دل دهد * بيكباره آن مستى از سر نهد

بيكباره شيرافكنان همچو شير * بهر كوچه بندى ز برنا و پير

دويدند و خود را باعداى دين * زدند از قضاى جهان آفرين

به پيش آمدند از يمين و يسار * گرفتند هر يك به جائى قرار

بتيغ اجل گرنه قربان شود * ز كردار مستى پشيمان شود

چه حاصل از آن روز و آن روزگار * كه عاصى ز عصيان شود شرمسار

ز بد ذاتى آن سگان لعين * كه ناپاك بودند و ناپاكدين

چنان شد كه از ضرب شمشيرشان « 1 » * در آنشهر يكخانه خالى نماند

چو كافر بمؤمن بپرخاش شد * تمامى نزول قزلباش شد

بروز دگر كز قضاى سپهر * فرو رفت ماه و عيان گشت مهر

چه آسوده شد از ترنم خروس * بگردون درآورد سر بانگ كوس

ز قلعه بيكباره توپ و تفنگ * بدادند سر بر مسلمان فرنگ

بت بتكده چون شد از دستشان * ببستند بر جنگ قلعه ميان

صلاح اينچنين ديد سردار جنگ * كه در فتح چو آمد درنگ

ز احوال تسخير شهر جرون * كه توفيق حق شد بما رهنمون ( a 46 )

درين ساعت سعد و روز عزيز * كه بيسر شده دشمن از تيغ تيز

براى بشارت ايا غازيان * فرستيم اسحق غازى به خان

( 1 ) . چنين است در اصل .