جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٩٦

رفتن لشكر اسلام بسر هرموز

سه روز و سه شب سوخت كشتى در آب * بمانندهء مشعل آفتاب

به دريا چنان آتشى برفروخت * كه از گرمى آب ماهى بسوخت

ز طغيان دود و ز غوغاى باد * تو گفتى كه آتش به دريا فتاد

ز هر كشتى از بهر روز مصاف * شمردند سى توپ قلعه شكاف

چو از سوختن برشها سير شد * در آب آنچه ماندش زمين‌گير شد

ز سنگينى آن توپها اندر آب * بماندند تا روز يوم الحساب

در آندم ز لطف خداى مجيد * سيه روزگارى بدشمن رسيد

باهل سعادت چو شد بختيار * بود آسمان و زمين برقرار

اگر شاد نبود دل مؤمنان * شود همچو عنقا فراغت نهان

خدا را نظر چون بود سوى دوست * هميشه رياضت نصيب عدوست

به توفيق اقبال شاه جهان * شكستش صف لشكر دشمنان

سپهدار خان خسرو پيشه‌گر « 1 » * تو گفتى به گوشش رسيدى خبر

چنين گفت دستان سراى سخن * كه چون لشكر خان لشكر شكن

كه شب رو بدشمن مرو بيدليل * كه در دست دشمن تو گردى ذليل

شبيخون به دشمن زمانى رواست * كه واقف نه از دستبرد قضاست

چو سردار با خود چنين قصه خواند * در آنروى دريا بىانديشه ماند

سپاه رفيع رفيع آن جناب * گرفتند لنگر چو در روى آب

عيان شد سواد سپهدار زنگ * سيه‌پوش چون راهبان فرنگ

شه شرق چون رفت ازين مرز و بوم * بميدان درآمد سپاه نجوم

بصحبت چو ترك فلك دل ببست * ز پيمانه مشترى گشت مست

بزد زهره داروى مستى بجام * نه كيوان بماند و نه بهرام نام

( 1 ) . چنين است در اصل .