جنگنامه كشم و جرون نامه ( فارسى ) — الصفحة ٩٥

رفتن لشكر اسلام بسر هرموز

گهى حمله كردند و گاهى درنگ * كه با صلحشان بود ميلى بجنگ

چو ديدند آشوبى از روزگار * به پيش آمدند از يمين و يسار

زدند آتشى اندر آن روى آب * كه مىسوخت از گرميش آفتاب

قزلباش خونخواره جان ستان * چه بودند زان كافران سرگران

بجايى رساندند رزم آورى * كه جبريل شد در ثنا گسترى

دران قلزم ژرف و جاى خطر * نهادند سر در پى يكدگر

تو گفتى كه موسى عصا را كشيد * بفرعونيان اژدهاسان دويد

ز افكندن توپ در روى آب * بشد روى دريا چو پرّ غراب

كمند افكن از بس كشيد و فكند * گره شد دل حلقهاى كمند ( b 43 )

فكندند از بس كه شيران جريد « 1 » * بشد تخته بر شه چون شاخ بيد

ز باد كمان و شكوه زره * نفس شد به حلق دليران گره

ز بيم دليران نيزه گذار * فرنگان نهادند رو در فرار

ز پيش قزلباش جان هر كه برد * يراق غزاوت به دريا سپرد

به دريا ز بس كز صلاح و كمر * بمانند ماهى فرو برد سر

نهنگان تمامى گريزان شدند * ز جيحون زمين « 2 » سوى عمّان شدند ( a 44 )

ازيشان سه كشتى چو كوه گران * گرفتند اسلاميان در ميان

ز آمد شدن چون بپرداختند * بدم لنگر كشتى انداختند

فكندند از باد ليچ و تفنگ * ز هر دو طرف همچو تير خدنگ

چو گرديد عاجز فرنگ از نبرد * سپردند خود را بمردان مرد

باسلاميان فرصتى دست داد * كه آتش بكشتى گبران فتاد

شد آن هر سه كشتى روان در زمان * سوى خيمه گاه امير جهان

( 1 ) . جريد - اصل لغت جريده است كه به معناى شاخه بدون برگ است كه در اينجا نيز معنى خواهد داد . ( 2 ) . جيحون زمين - ايران زمين